آخرین شنبه ی پاییزی بهانه ای می شود برای نوشتن . اول هفته ای مثل خیلی هفته های دیگری ؛ با این تفاوت که عجیب حس می کنی خزان زده ای ! فکر می کنی شده ای خود پاییزی و دلت می خواهد سر بگذاری یر دامن زمستان ! توی آینه ی روبرویت زنی به حالت جنینی در خودش جمع شده است ... حوصله ی جدا شدن از تخت را ندارد . انگار که خواب آشفته ای دیده باشد که هیچ تعبیری ندارد . مات و مبهوت... مبهوت و مات ... مسخ شده است . مجسمه ای سنگی روی تخت دراز کشیده است ... نگاهش پوشیده از برف !

چقدر غریبه ام باآن تصویر توی آینه ! زیباست، اما دوستش ندارم . نمی خواهم ببینمش . به کندی چرخی می زنم و پشت به آینه ، به پهلو دراز می کشم . بچه شده ام !جنین ! صدای زنگ هشدار گوشی ام می آید : "  سلام . آخرین شنبه پاییزیت بخیر . هفته ای پر از اتفاق های خوب داشته باشی . "  یادم می آید پاییز امسال هم رفت و بار هم تکّه ای از " خود " م را با خود برد . نمایشی جلوی چشمانم جان می گیرد.

غروب ... دیروز غروب ... بی قراری ... احساس خفگی می کنی ، باید بروی بیرون و پیاده روی و هی پیاده بروی و بروی و با خود فکر کنی  کاش به جایی می رسیدی ! با دخترت می روی  پارک . انبوه برگ ها ی خشک روی چمن های سبز و زرد توجّه ات را جلب می کند .به دخترت می گویی : " بیا از روی  برگ ها رد بشیم " ! دخترکت نگاهی می اندازد به تو ، از همان نگاه هایی که بعدش می شنوی : " مامان ! تو هنوز بچّه ای " ! و تو خوشحال می شوی که  کوچولویت بزرگ شده است ، اما این بار نگاه می کند و می گوید : " باغبون دعوامون می کنه " !

پاییز شده ای و سر بردامن زمستان گذاشته ای . دوباره پیامک را می خوانی از دوستی  خیلی دور و دیر ! توی دلت خوشحال می شوی که فراموش نشده ای . هنوز هم گوشه ی بعضی ذهن ها جا خوش کرده ای . حس می کنی زنده ای! پیامک را ارسال می کنی به خیلی از شماره های روی گوشی ات ، بدون این که در نظر بگیری سنشان چیست یا مقام و جایگاه اجتماعی شان کجاست . داری شیطنت می کنی باز!خب! شاید الان مجسمه ای سنگی روی تختی به وسعت یک گور دراز کشیده باشد.

چشم بر هم می زنی ، جواب ها می رسد ، اغلب تشکر می کنند ،آرزوی خوبی و شادی و سلامتی و...بعد هم هی صدای زنگ گوشی !انگار شنبه ی آخر پاییز بهانه ای می شود برای احوال پرسی ها و گاه دعوت به دیدار . دیدار...هنوز هم جایگاهش را خوب درک نمی کنی ، وقتی توی همین شهر خودت کسانی هستند که باآنها همکاری کرده ای ، به تو لطف داشته اند ، دوستشان داشته ای و برایشان احترام بسیار قائلی و برایت قائلند ، بی آن که حتی یک بار آنها را دیده باشی! دیوانگی هایت که تمامی ندارد.

همیشه از سلام و احوال پرسی های روزمرّه فراری بوده ای . انگارهمه در یک بازی زبانی شرکت می کنند، بدون این که واقعا قصدشان احوالپرسی باشد، اما این بار فرق می کند ... کمی !پاسخ ها را مرور می کنی ، هرکدامشان به شکلی زیبا هستند .دیشب به یکی گفتم :" شبت زیبا " ! گفت : " شب های زشت..." ! تعجّب نکردم . اهالی ادبیات بالاخره کارهایی می کنند و حرف هایی می زنند که  اگر ندانی و نشناسی شان شگفت زده می شوی . این جماعت مرا به یاد حکایتی می اندازند که آن دورتر ها شنیده ام و منبع مکتوبش را هم نمی دانم که : " هنگامی که خدا جهان را آفرید ، آدم ها بر سر تصاحب قطعه زمینی به جان هم افتادند ؛ اهل ادب گوشه ای نشسته بودند و غرق در دنیای خودشان بودند و زمانی که سر بر آوردند ، دیدند همه صاحب جا و مکانی شده اند ، جز آنها که فقط همان جایی را دارند که نشسته اند! برای همین سر به سوی آسمان بلند کردند و گفتند : خدایا! همه  جنگیدند وصاحب قطعه ای از زمینت شدند ، جزما ! دراین هنگام  ندایی آمد که : من تمامی آسمان هایم را به شما می بخشم ."

آسمانی شده ام انگار!

مجسّمه ی سنگی ایستاده است جلوی آینه ... سرد و بی روح ! برف ها را ازچشمانش پاک می کنم . زیر لب زمزمه می کنم :" من بد بودم، امّا بدی نبودم " و توی ذهنم فکر می کنم شاملو در همین چند کلمه به چه آفرینشی دست زده است. کسی زنگ می  زند ، جواب نمی دهم . ناشناس است . می نشینم روبروی مانیتور.

دوستی برایم نوشته بود : " تو برایم سوژه ی ممنوعه هستی " و من پرسیده بودم : " سوژه ی ممنوعه چیه ؟ " خب ! نمی دانستم . نمی فهمیدم .حالا نوشته است :" سوژه ی ممنوعه مفهومی هست که بهش گرایش باشد ، امّا فتحش ممکن نیست . فروید و لاکان از آن به عنوان مادر یاد می کردند ، امّا برای من مصداق این مفهوم تویی " . فکر می کنم می فهمم . می دانم که می رود تا چند ماه دیگر که ناگهانی بیاید و فقط چند کلمه بنویسد و برود ، مثل تمام این سال ها که  در وبلاگم نوشته ام و او هرازگاهی آمده است و رفته ! آدم هایی که هستند و نیستند!حریم هایی که حفظ می شوند و حرمت هایی که می مانند و محکم تر می شوند ، برایم همیشه جذّاب بوده اند و دوست داشتنی ، چه در عالم واقعی و چه در عرصه ی مجازی ، تفاوتی نمی کند که برایم قابل احترامند و ارزشمند .ازآن طرف  آنها که  حرمت ها را نگه نمی دارند و به هر کس و ناکسی می رسند عشق و محبّت و تعریف و تمجید نشخوار می کنند وپیشنهاد های بی شرمانه می دهند، مؤدّبانه بگویم دلم را بر می آشوبند و حالم را دگرگون می کنند . نمی دانم چرا برای خیلی ها رابطه ای سالم و رو به رشد ، تعریف نشده است .حالا چند تا از دیالوگ های فیلم " تسویه حساب " به ذهنم می رسد . « دلم به حال زنان قبیله می سوزد » * هرچند که این روزها اغلب زبان همجنسانم را هم نمی فهمم . کسی  هم مقصّر نیست . تقصیر در درون من نهفته است .

به شماره ای که جواب نداده ام ، زنگ می زنم . خانمی فامیلم را می پرسد و می گوید : " شاید اشتباه گرفته ام !" و من فکر می کنم چقدر شاید اشتباه گرفته باشیم . شاید اشتباه شده باشیم ...اشتباهی ! چند تا از وبلاگ ها و سایت ها را باز کرده ام و دانه دانه می خوانمشان . به مهدی موسوی می رسم و این بندش که انگار حرف های من است . حرف های دیروز غروبم ...حرف های امروزم ...حرف های این سال های بزرگ شدنم ! اشک توی چشمان حلقه می زند . لجاجت می کند ، امّا آرام و با وقار ، جوی می کشد روی گونه ام . هیچ وقت دوست نداشتم کسی اشک هایم را ببیند ، گاهی بغض می کردم و خفه می شدم ، امّا امسال نه ! بزرگ شده ام یا کوچک ؟ نمی دانم ! فقط می دانم این روزها گریه آسان شده است .

« ... آدم ها همیشه یک جایی کم می آورند. مهم نیست که عشقت هستند یا برادرت یا رفیقت... یک جایی که برسد تو رامی فروشند و می گذارند کنار! حتی شاید خودشان هم نفهمند که چه کار کرده اند! شاید حتی خودشان و تو را توجیه و قانع کنند... اما کسی نمی تواند قلب انسان ها را فریب دهد. من هرگز از انسانی نخواسته ام که به من وفادار بماند. امّا تنها آرزویم این بوده که مرا به قیمتی بفروشند که بیارزد. که روزی از این فروختن پشیمان نشوند...»

می آیم  تا از خودم بنویسم . به یاد گلایه ی  دوستی می افتم که :" می بینم بانوی پرده نشین کم کم از پشت پرده در آمده و نام و چهره اش را می شناساند اما نوشته هایش شخصی تر و ناشناس تر شده! " حق دارد ، امّا برای من نوشتن از خود و به عمومیت گذاشتنش چندان هم ساده نبوده است . اشتباه کرده ام . پاییز " خود " م را نبرده است . خودم را سقط می کنم ...

دل وجگرها را خرد می کنم . به سیخشان بکشم ، دخترم دوستشان ندارد . می ریزمشان توی روغن . خون هایشان ته ظرف مانده است . هوس نان و پنیر می کنم .

« دیروز چطور توانستم این جمله ی پوچ و پر طنطنه را بنویسم :" تنها بودم ، ولی مثل دسته ای سرباز که  به شهری فرود می آید راه می رفتم ."

من حاجتی به جمله پردازی ندارم . برای آن می نویسم که بعضی اوضاع و احوال را روشن کنم . باید از ادبیات بر حذر باشم . باید قلم را رها کنم که به حال خودش بنویسد، بدون آن که در پی کلمه ها بگردم.

چیزی که به راستی دلم را می زند ، حالت متعالی دیشبم بود .بیست ساله که بودم ، مست می کردم و بعد توضیح می دادم که آدمی هم تراز دکارت هستم .خوب آگاه بودم که خودم را از قهرمانی باد می کردم . امّا خودم را ول می کردم ، از این کار خوشم می آمد.سپس فردایش آن قدر دل به هم خورده بود که انگار در یک رختخواب قی آلود بیدار شده ام. وقتی مستم قی نمی کنم ، ولی اگر می کردم بهتر بود. دیروز حتی عذر مستی هم نداشتم. عین ابلهان ذوق زده شده بودم . لازم است که خودم را با اندیشه های انتزاعی که چون آب ، شفاف اند ، پاک کنم » . **

______________________________

* مصرعی از پوریا میر رکنی

**